árni.annáll.is

Torfi Stefánsson @ 16/5/2008 10.00

Tja, ekki var þetta neitt mjög sannfærandi hjá Obama. Í ljósi þess að öldungadeild Banadríkjaþings var að samþykkja brottkvaðningu alls herafla landsins frá Írak fyrir lok næsta árs – og byrja brottkvaðninguna þegar í næsta mánuði, þá finnst mér gagnrýni Obama á Írakstríðið ósköp slöpp.
Ég vil, heyra miklu ákveðnari rödd í þessu máli sem ætti ekki að vera mikið mál fyrst þingmenn Demókrata leggja svona mikinn metnað í að berjast gegn hernáminu í Írak. Obama er þannig ekki eins róttækur og menn vilja vera láta – eins og reyndar kom fram í gagnrýni hans á prestinn sinn. Hægri öflunum tekst greininlega að þvinga hann til linkulegra viðbragða.
Það er hins vegar spurning við hvað Obama er hræddur. Hann þarf varla að óttast almenningsálitið og alls ekki Hollywood.
Ég sá mynd Brian De Parma, Redacted, í gær. Það er sterk mynd sem ég hvet alla, sem láta sér mannréttindi varða, að sjá. Hún er líka gerð á þann hátt að áhorfandinn finnst hann vera að horfa á raunverulega atburði en ekki sviðsetta, að hann sé að horfa á hlutina gerast (í beinni útsendingu). Þetta gerir myndina mjög sterka sem og leikararnir sem allir eru óþekktir. Með þessari aðferð, og með leikaravalinu, tekst leikstjóranum að komast hjá því, sem er einhver helst galli kvikmyndarinnar sem slíkrar, að áhorfandinn sé meðvitaður um að þetta sé bara bíómynd.

Næst á dagskránni er að sjá In the walley of Elah. Vonandi hætta þeir ekki strax að sýna hana …

Árni Svanur @ 16/5/2008 17.49

Þú áttar þig á því Torfi að þessi ræða hans var flutt 2002.

In the Valley of Elah er mögnuð mynd. Um að gera að sjá hana.

Torfi Stefánsson @ 16/5/2008 23.30

Takk fyrir innleggið Árni. Ég hélt að annálinn væri orðin útfarardálkur a la Örn Báður sökum þess hve dauft er yfir vötnunum hérna.
Ég var rétt í þessu að koma af In the Valley of Elah sem ég dróg son minn 16 vetra á. Honum leiddist.
Ég varð hins vegar fúll (á móti) og fannst myndin einfaldlega léleg. Þrátt fyrir allar óbeinu klisjurnar um það hvað stríð eru vond og geta farið illa með besta fólk, þá var samt sama gamla góða ameríska hernaðarhyggjan til staðar í þessari mynd. Bandaríski útjaskaði fáninn, sem reistur var í lokin, er gott dæmi um það.
Það voru bara þessar geðveiku aðstæður í Írak sem gerðu góðu, veluppöldu strákana í USA að villidýrum. Þessi ógurlega pressa, hættan við að vera sprengur í loft upp af sandnegrunum (frasi frá Redacted) eða af Hadjimunum ((rétt skrifað?) en það uppnefni kom fyrir í báðum myndum). Pressan á að réttlæta öll drápin. Samt hafa aðeins 4000 bandarískir hermenn verið drepnir þarna en 200.000 óbreyttir íraskir borgarar. Hver er það sem er í hættu?

Rasisminn skein í gegn í báðum myndunum – og er kannski helsta mótívasjón ómenntaðra Bandaríkjamanna að fara í herinn: Helvítis arabar. Af hverju ekki að senda á þá eina öfluga kjarnorkusprengju og leysa vandamálið þannig?
Það sem verra er, þá talar yfirstéttarlið eins og Hilary Clinton um þetta sama. Ef með þarf þá hendum við stóru sprengjunni á Íran.
Og MacCain var að hneykslast á Barack Obama í dag fyrir að vilja ræða við hryðjuverkaríkið Íran. Hryðjuverkaríkið? Á nú að fara að leita að “sönnununargögnum” til að sýna fram á það að Íranir styðji hryðjuverkasamtök?

Nei, bandarískar sjálfslýgin er söm við sig í þessari mynd. Redacted hins vegar var miskunnarlaus. Enda vildi Fox að hún væri bönnuð (fyrir föðurlandssvik). Þessi er hins vegar í lagi.

Að lokum langar mig að ræða biblíutilvitnunina sem felst í titlinum, enda er það tilhlýðilegt á vettvangi sem þessum. Elaiadalurinn er sviðið þar sem Davíð barðist við Golíat. Faðirinn (ofleikstýrður Tommy Lee Jones) segi söguna af Davíð og Golíat. Nemandinn (hlustandinn) er sonur lögreglukonu sem grætur ill örlög góða fólksins og tekur allt alveg afskaplega nærri sér. Í grátkórnum er svo Susan Sharandon(svo?).
Faðirinn segir söguna af hinum óttalausa Davíð sem ræðst gegn skrímslinu Golíat og fellir hann. Þetta er dæmisaga um hvernig lítill, óttalaus einstaklingur getur sigrast á stóru skrímsli eins og bandaríski herinn er orðin (eða kerfið sem var vinsælt hugtak hér áður fyrr). Það var betra í gamla daga þegar Kaninn var að drepa almenning í Víetnam.’

Í raun er þó í þessari mynd sama character education á ferðinni og sú sem Georg Walker Bush boðar, þ.e. að siðferðileg gildi skipta í raun engu máli, að það eitt skiptir máli að þú sért persónuleiki til að takast óttalaus á við erfiðleikana til þess að taka ákvörðun (góða eða slæma skiptir engu máli. Það sem skiptir máli er málstaðurinn, það sem skiptir máli er Ameríka).
Þetta er boðskapur myndarinnar og við, sem horfum á hana, erum skilin eftir í sama skítnum og Bush og co hafa skitið fyrir okkur.
Shut the fuck off!